Drzwi otwarte w salo.. na zamku w Chobieni

W połowie czerwca trafiła się niebywała gratka, gdyż jak oznajmiły mi internety, nowi opiekunowie i sympatycy zamku w Chobieni w porozumieniu z obecnym jego właścicielem zaplanowali możliwość zwiedzania zamkniętych na co dzień wnętrz (i to cyklicznie, dwa tygodnie później ponownie była taka okazja). Nie wiem dlaczego, ale spodziewałam się co najmniej festynu i tłumu chętnych (przez ten dopisek na plakacie, że „i inne atrakcje” :P), a na miejscu zastałam ciszę, spokój i leniwą, niedzielną atmosferę małego miasteczka (obecnie wsi).

Obeszłam sobie samotnie zamek dookoła, grając na czas i licząc, że ktoś jednak się pojawi i że nie przyjechałam za późno - moje nadzieje podsycała obecność kilku zaparkowanych na zamkowym terenie samochodów i dochodzące z pobliskiej gospody odgłosy rozmów, najwyraźniej obecnej tam większej grupy osób. Nadzieje nie okazały się płonne i zaczepiwszy powracających, dowiedziałam się, że zwiedzanie już było, ale też i jeszcze będzie. Pozostało poczekać cierpliwie na przewodnika (-ów nawet).

Jak zwykle, za wszelkimi informacjami rozglądam się post factum i, trafiając na różne strony i blogi, dowiaduję się, że siłą rzeczy wiele ujęć nieświadomie powieliłam, no ale własna pamiątka zdjęciowa, to własna pamiątka, nawet jak pół internetu ma podobne, więc wrzucę tu wszystko w komplecie (dla ścisłości, owa połowa to właściwie dwie relacje, w dodatku - osób bezpośrednio zainteresowanych - pana od pomników przyrody i pani opiekunki ;) ).

Pierwsze, co rzuciło mi się w oczy po zbliżeniu się do zamku, to… karteczka opisująca pomnikowy miłorząb. Jest tak wielki, że nie wpadłoby mi do głowy, że to ten gatunek - zawsze mi się wydawało, że są niższe.

[caption id="attachment_2670" align="aligncenter" width="300"] Yup, that's a miłorząb, alright.[/caption]

Zgodnie z opisem, w pobliżu można było dostrzec też platany - te już ciężko byłoby pomylić z czym innym.

Zza roślinności zaś powoli, powoli pokazywał się zamek. Właściwie to chyba bardziej pałac, ale biorąc pod uwagę fakt, że w pobliżu (albo na miejscu) obecnego budynku znajdował się starszy obiekt, którego to początki sięgały głębokiego średniowiecza (z dokładnie opisaną historią można się zapoznać wiadomo gdzie) oraz to, że posiada własną legendę - jak każdy porządny zamek - to myślę, że nie będzie wielkim nadużyciem nazywanie go w ten sposób, zwłaszcza że taki mamy deficyt zamków w pobliżu, że szkoda marnować taką okazję i mieszać go z całą resztą dworsko-pałacową.

Na pamiątkę tej zamierzchłej genezy bodajże ostatni przedwojenny właściciel, Wolfgang von Saurma (info niepotwierdzone, gdzieś mi mignęło tylko), umieścił nad południową bramą pamiątkową tablicę z tekstem oznajmiającym, że: Castellum a Henrico barbato Silesiae duce fundatum est anno MCCIX (o ile dobrze odcyfrowałam i wydedukowałam ze swoją nieznajomością gramatyki łacińskiej).

Aczkolwiek przez to gładkie otynkowanie i prawie zupełny brak zdobień na elewacji trochę ciężko uwierzyć, że to tak stary budynek. Choć do niedawna prezentował się jeszcze bardziej nieszczęśliwie...

Resztki dawnej świetności, jak to się mówi, przebłyskują tylko tu i ówdzie, m.in. w postaci kartusza herbowego rodu von Saurma właśnie (nad dawnym wyjściem do ogrodu) albo wspomnienia po fontannie przed głównym wejściem (tym od miłorzębu, to z mostkiem i wieżą bramną to jest boczne).

Zakończyłam obchód, poczekałam jeszcze chwilę i objawili się ludzie. Teoretycznie było dwóch przewodników i kilka osób zwiedzających, głównie miejscowych, ale jak się okazało, nieraz więcej do powiedzenia o niedawnej przeszłości obiektu mieli właśnie "turyści". Głównie o sposobach dostawania się do środka, gdy jeszcze byli dziećmi ;) Pamiętali czasy, gdy na zamku było jakieś wyposażenie, wspominali malowidła na sufitach oraz to, że do piwnic nie dało się wejść, bo były zasypane. Tego dnia jednak oprowadzono nas od samego dołu, choć nie do samej góry. Wieżyczka nad bramą i strych nie są jeszcze dostępne.

Na początku jednak ukazał nam się dziedziniec - równie skromny, jak zewnętrzna strona.

[caption id="attachment_2682" align="aligncenter" width="300"] Fragment płyty nagrobnej z mauzoleum von Kottwitzów.[/caption]

Wnętrza okazały się zaskakująco… uporządkowane. Opiekunowie zdecydowanie nie próżnowali przez kilka dni poprzedzających wielkie otwarcie i ucywilizowali nie tylko tereny wokół budynku, ale i  środek.

Piwnice nie były już tak gościnne, ale jako się rzekło - przez dłuższy czas w ogóle nie było do nich dojścia, więc sam fakt, że obecnie da się tamtędy przejść, to już ogromny sukces. Zwłaszcza że, jak się dowiedzieliśmy, ich oczyszczenie nie było takie proste, bo ziemię - niczym więźniowie w lochach - musieli wyciągać przez nieduże okienka niemalże garściami. Przewodnik na szczęście miał ze sobą zapas światła, tak więc my, jako turyści, już sobie tam chodziliśmy zupełnie komfortowo.

[caption id="attachment_2688" align="aligncenter" width="300"] Komuś kiedyś się nudziło i kule znajdujące się pierwotnie przy bramie, wtoczył/wciągnął aż tutaj. A są niemałe, jak widać.[/caption]

[caption id="attachment_2690" align="aligncenter" width="300"] Tutaj była część dla służby, bodajże sanitarna.[/caption]

[caption id="attachment_2691" align="aligncenter" width="225"] Ślady po rurach w części kuchennej, jeśli dobrze pamiętam.[/caption]

[caption id="attachment_2692" align="aligncenter" width="300"] Jako nieliczne zachowały się takie "koryta" pod ścianami.[/caption]

[caption id="attachment_2697" align="aligncenter" width="300"] Zachowały się też gdzieniegdzie resztki kafelków, ale tyle co widać.[/caption]

[caption id="attachment_2693" align="aligncenter" width="225"] Na ścianach pozostały po nich tylko ślady i dolny rządek.[/caption]

Następna kondygnacja wymagała nie mniejszych nakładów wyobraźni, co podziemia, jako że i tutaj czas był łaskawszy niż ludzie, którzy odarli budynek do gołych cegieł. Amatorzy metalu to jedno, ale pojawiały się też wspomnienia, jak to jakiś wuj czy dalsza rodzina "zaopiekował" się np. klepkami z podłogi, "bo takie były czasy". Na szczęście, byli i tacy, którzy rzeczywiście wzięli coś pod opiekę i zamkowy fortepian ponoć do dziś stoi w którymś z okolicznych domów niezniszczony.

[caption id="attachment_2700" align="aligncenter" width="300"] Pozostałości podłogi.[/caption]

[caption id="attachment_2701" align="aligncenter" width="300"] Pozostałości sufitu.[/caption]

[caption id="attachment_2698" align="aligncenter" width="225"] Pozostałości po dawnych bywalcach? Budowlańcach?[/caption]

[caption id="attachment_2686" align="aligncenter" width="300"] Tu już nawet pozostałości nie ma.[/caption]

[caption id="attachment_2703" align="aligncenter" width="300"] Tego się nie dało zabrać, więc się ostało. Nie znam się na budownictwie, ale to idzie w podłodze i spina ściany razem, żeby się nie rozjechały ;)[/caption]

[caption id="attachment_2704" align="aligncenter" width="300"] Tu z kolei widać dostosowywanie budynku do potrzeb kolejnych właścicieli. W innych salach zostały np. ślady po zamurowanych wejściach, tu zaś przebudowa poszła jeszcze dalej i ktoś zapragnął mieć sklepiony sufit. Niby nieoryginalny fragment, ale też już zabytkowy - ciekawa sprawa.[/caption]

Nieco ciekawsze ślady stanowiły widoczne częściowo tu i ówdzie napisy, ale tych już nijak nie mogłam odczytać.

Na bardziej niepozorne, ale ciekawe miejsca zwracał nam uwagę przewodnik.

[caption id="attachment_2709" align="aligncenter" width="225"] Coś jakby kominek w sieni - miejsce to prawdopodobnie stanowiło nawiew ciepłego powietrza do ciągle wietrzonego i zimnego przedsionka.[/caption]

[caption id="attachment_2710" align="aligncenter" width="225"] Oryginalna futryna, jakoś się zachowała.[/caption]

[caption id="attachment_2711" align="aligncenter" width="300"] Dziura nie wiadomo dokąd. W odkrytych dotąd podziemiach nie ma z nią połączenia.[/caption]

Ku uciesze niektórych i ku przerażeniu innych, przeszliśmy następnie jeszcze wyżej.

Większość podłóg prezentowała się jak powyżej i poniżej, ale były to tak ogromne powierzchnie, że naprawdę trzeba by się mocno postarać, żeby połamać nogi.

Na tym poziomie również przeszliśmy cały ciąg i tym razem więcej do powiedzenia miał przewodnik, bo tak wysoko wspinali się tylko nieliczni z dawnych bywalców ;)

[caption id="attachment_2714" align="aligncenter" width="300"] W jednej z wież gniazduje sobie ponoć sowa (chyba raczej sówka, patrząc po rozmiarach).[/caption]

[caption id="attachment_2715" align="aligncenter" width="225"] Ze ścian wystają resztki C.O.[/caption]

[caption id="attachment_2716" align="aligncenter" width="225"] A z sufitu trzcina - tradycyjny niegdyś materiał izolacyjny, nawet w pałacach.[/caption]

[caption id="attachment_2717" align="aligncenter" width="225"] Dojście do owej wieży nie wyglądało zachęcająco, ale było zupełnie stabilne.[/caption]

[caption id="attachment_2718" align="aligncenter" width="225"] W dalszych pomieszczeniach było już znowu po staremu. W tej części planowane są pokoje hotelowe.[/caption]

[caption id="attachment_2719" align="aligncenter" width="225"] Wzdłuż tego korytarza są właśnie owe pokoiki.[/caption]

[caption id="attachment_2720" align="aligncenter" width="225"] A na jego końcu kolejna kameralna miejscówka.[/caption]

[caption id="attachment_2722" align="aligncenter" width="225"] Mimo że to przechodnie pomieszczenie, to znajdowały się tu podobno urządzenia łazienkowe.[/caption]

[caption id="attachment_2725" align="aligncenter" width="300"] Jak widać po odpływach. Ten skraweczek gładkiej podłogi, który widać u dołu zdjęcia, to nie element "zgruzowany", lecz normalna podłoga, która tu pierwotnie była - zeszklony cement, o ile dobrze pamiętam nazwę. Potraktowany wysoką temperaturą nabierał niesamowitej gładkości i tak jest do teraz na tym, co się zachowało. Idealny do łazienki właśnie ;)[/caption]

[caption id="attachment_2723" align="aligncenter" width="225"] Wokół okien zostało trochę dawnych zdobień.[/caption]

[caption id="attachment_2726" align="aligncenter" width="225"] Okna łazienkowe?[/caption]

[caption id="attachment_2721" align="aligncenter" width="225"] I dalej tędy.[/caption]

[caption id="attachment_2730" align="aligncenter" width="225"] W kolejnych salach bez zmian.[/caption]

[caption id="attachment_2731" align="aligncenter" width="225"] Tyle na razie widać strychu - Wiola, niestety jeszcze nie ma przejścia ;)[/caption]

[caption id="attachment_2732" align="aligncenter" width="225"] Kolejne tajemnicze przejście nie wiadomo dokąd.[/caption]

[caption id="attachment_2734" align="aligncenter" width="300"] Kunszt budowlany, wszystko ładnie się trzyma.[/caption]

[caption id="attachment_2736" align="aligncenter" width="300"] Na koniec można było rzucić okiem, gdzieśmy byli.[/caption]

Jak zatem widać, wycieczka z kimś, kto ma więcej wiedzy jest o wiele ciekawsza. Miła odmiana od szwendania się samemu nie wiadomo gdzie, nie wiadomo po co :P