jazdy doszkalające: Koszarowo-wczasowe

Rzeczywistość dość szybko zweryfikowała, że do urbeksowania nie nadaję się w stopniu tylko trochę mniejszym niż do baletu. Brak wrodzonych predyspozycji. Co zrobisz, nic nie zrobisz... Zresztą, prosty przykład: już końcem lat 90., grając w pirackiego Tomb Raidera na pierwszym pececie, byłam cała osrana ze strachu, co tam się czai za następnym rogiem :P I tak samo w realu - czyhać może spadająca na łeb krokiew lub cegła, wygłodzone zombie albo (najgorzej) jakiś człowiek. Nie dla mnie tajemnicze korytarze, ciemne zakamarki, opuszczone ruiny... Chyba że w towarzystwie. Może być o porównywalnych zasobach odwagi, czyli żadnych, ale to nieważne. W kupie raźniej ;) Tym sposobem, zgadawszy się z prspctiv_ na kolejną wycieczkę, obrałyśmy na cel takie zadupia, że bardziej się nie da. Poprzednie jazdy doszkalające oscylowały tematycznie wokół terenów zurbanizowanych, a tym razem na pierwszy ogień zaproponowałam zrujnowane koszary w Kotli. Kto kiedykolwiek wybrał się na Stachuriadę, to na pewno je mijał. Ja również, ale dotąd dalej niż do bramy się nie odważyłam... ;) Cały kompleks powstał w latach 1960-62, chociaż kompania radiotechniczna działała tu już wtedy od czterech lat, a żołnierzy kwaterowali do tego czasu w pegieerze. Zatem normalne koszary należały im się jak psu przysmaczek ze żwaczy wołowych. No to pobudowali im takie o jak widać: Co, że nie widać? Czepialstwo... Może miałam tam z maczetą wojować? Jeszcze co... Nie pojechałyśmy tam przecież w celach ogrodniczych, tylko pooglądać napisy. To bowiem najciekawsze, co pozostało w istniejących jeszcze budynkach. Nie przedłużając, zapraszam najpierw do garaży: No cóż, wygląda to jak wygląda. Syf, rozp..., dziupla i wypalanie miedzi z kabli. Jak w każdym takim przybytku - czy to Wilkocin, czy Wiechlice... #polskanaweekend #mójkrajtakipiękny Ale kojarzyłam, że w innym miejscu powinien być jeszcze jeden smaczek, jakby sala gimnastyczna. Podążyłyśmy więc najbardziej wydeptaną ścieżką i bingo: Gdy oddawałyśmy się tym estetycznym uniesieniom, stało się to, czego obawiałyśmy się najbardziej. GŁOSY. Zbliżały się ewidentnie ku nam głosy ludzkie(?), a my w tej salce z jednym jedynym wyjściem, nie licząc okien (ale to odpada, bo prspctiv ma traumę z oknami :P). No to nie myśląc wiele, wdrożyłam plan awaryjny zakładający przegrupowanie z jednoczesnym desantem bliżej wyjścia, że niby my tu, prawda, normalnie se wychodzimy i się nie boimy, i żeby w razie przypału wziąć wroga szturmem, po trupach ku wolności. Na szczęście scenariusz potoczył się inaczej, po zwyczajowym "cześć" z - jak się okazało - współturystami, wymieniliśmy się spostrzeżeniami i wskazówkami odnośnie obiektu i każda grupa udała się w swoją stronę. Kolejny raz udało się przeżyć. Dla interesantów historycznych garść linków:

• O kompanii radiotechnicznej w Glogopedii
• ...i w Głogowskim Wehikule Czasu

[symple_divider style="dashed" margin_top="20" margin_bottom="20"] Cel operacyjny nr 2 i tak był po drodze, więc zjechałyśmy w las, żebym zobaczyła, co mijałam pierdylion razy w drodze na Chojnów/Złotoryję/góry i nie wiedziałam, że tam stoi. Blok typu Leningrad. Lokalizacja zupełnie oczywista, obok funkcjonuje jednostka - obecnie WP. Stan jak w poprzednim przypadku i jak widać. Nie ma się co rozpisywać, zainteresowanych odsyłam np. do artykułu "Kłopotliwy spadek po Rosjanach". [symple_divider style="dashed" margin_top="20" margin_bottom="20"] Na koniec skorzystałam z usług przewodnickich mojej towarzyszki podróży i zażądałam oprowadzenia po Rokitkach. Niektórzy tu przyjeżdżają na plażowanie przy żwirowni, inni na nowe daczowiska, ale tak jak lew jest król dżungli, tak w Rokitkach liczy się tylko jedno - ufodomki Lipińskiego. Większość została pokrzywdzona sprywatyzowaniem i ich wizerunek w stanie obecnym nie nadaje się do publikacji (nie dlatego, że prywatne, lecz że tragicznie przebudowane :( ). Jeszcze więc tylko rzut oka na dyżurkę ratownika i w świetle zachodzącego słońca pozostaje kierować się do domu... I tradycyjnie - wiedza powszechna na poziomie rozszerzonym:

• link nr 1 (domki skażone pastelozą)
• link nr 2 (dużo zdjęć ośrodka, plaży, daczowiska...)
• link nr 3 (maciejdusiciel o architekcie)

A dla wytrwałych niespodzianka! Tuż przy płocie ośrodka z ufodomkami wylądował jeszcze jeden wytwór kosmiczny. Domek Diogenes <owacje> Niestrudzona badaczka jego historii i poszukiwaczka lokalizacji w naturze - susy_z_doliny_muminkow - wykonała już kawał roboty (więc nie będę kopiować, linki poniżej), ale pozostaje nadal sporo niewiadomych. Więc jakby ktoś coś, to wiecie - za każdy okruch przekazanej wiedzy bozia Wam w dzieciach wynagrodzi ;D

• Diogenes. Zapomniana legenda letnisk PRL
• Diogenes. Najciekawsze domki letniskowe z czasów PRL?

I znaleziska Susy:

• Diogenes pierwszy
• Diogenes pierwszy jeszcze raz
• Diogenes drugi
• Diogenes trzeci