wycieczka czeska #1: Pielgrzymka do Sezemic

Dawno, dawno temu... Albo jeszcze dawniej... Właściwie, to od jakichś dwóch lat - chodziło za mną muzeum motocyklowych jaktajmerów. Japońskich. Ale w Czechach. Niby żaden problem. Sama bym tam już ze trzydzieści razy pojechała - 250 km od domu nawet ja oblecę w jeden dzień ;) - ale... Haczyk jest w tym, że samemu się nie da. Bo vstup jest dla grupy co najmniej 4 osób. I gimnastykuj się teraz, wielki podróżniku-samotniku, kto z tobą pojedzie i jak zgrać terminy wolnego, gdy się ma takowe raz w miesiącu. A jak już zbierzesz grupę, to upilnuj wszystkich, żeby im się plany w ostatniej chwili nie rozbiegły, bo jak potem wytłumaczysz po czesku, że jest nas troje (ewentualnie pluszowy szczur jako czwarty), ale płacimy za 4 i chcielibyśmy mimo wszystko wejść... Borze tucholski, toż to prawie jak organizacja spędu czy innych złotych godów, osiwieć można.

Szczęśliwie jednak, po różnych turbulencjach nawet jeszcze w dniu wyjazdu, zapakowałam 3 towarzyszy podróży do sierry i uprowadziłam czym prędzej za granicę, żeby znowu nie wyskoczyła kolejna niespodziewana przeszkoda. Z wesołą kompanią i niezawodnym wozem droga upłynęła raźno i szybko. Na miejscu zameldowaliśmy się godzinę przed czasem (zapas przewidziany na obsuwy ostatecznie się nie przydał, bo jednak wszystko dobrze wyliczyłam - niesamowite!).

A zatem niedziela, samo południe. W małym miasteczku. Żywego ducha na horyzoncie. I wyzwanie kolejne - jak w smsie napisać panu właścicielowi, że już jesteśmy i czy możemy wcześniej... Przezornie wypisałam sobie na kartce potencjalnie przydatne zwroty, pytania, small-talki i bon-moty, ale zabrakło mi języka, gdy chciałam zakończyć zdanie słowem... "teraz". Weź to opisowo zastąp innym sformułowaniem, bez internetu na roamingu i translatora pod ręką, powodzenia :P Jakoś w bólach wysłałam tę wiadomość i udaliśmy się bliżej wejścia, szukać cienia. I chyba nawet nie ten sms, ale głośne rozmowy i dokazywanie naszej podekscytowanej grupki wywabiły pana Libora z domu, czyli z naprzeciwka dawnej masarni, w której obecnie są wystawione motorki. Upewnił się, że my to my, uspokoił, że nie ma problemu, że wcześniej i rzekłszy "sezamie, otwórz się", wpuścił 4 rozbójników do środka. Tak to przynajmniej wyglądało w mojej głowie ;)

Po przestąpieniu progu najpierw głowa okręciła mi się dookoła paręnaście razy, a następnie mnie zamurowało. Chłopaki rozbiegli się oglądać, a ja nie byłam w stanie nawet zrobić zdjęcia. Wydawałoby się, że mając pod nosem garaż zapełniony - a często przepełniony - motocyklami, jakikolwiek inny ich zbiór nie powinien robić na mnie aż takiego wrażenia, ale ten tutaj... Klękajcie narody.

Limitowane wersje, modele unikalne mniej lub bardziej, a czasem dość powszechne... Wszystko pokompletowane seriami i zorganizowane z głową. Widać, że ktoś tu się świetnie bawił przy ustawianiu - względnie zawieszaniu, bo niektóre motocykle są zaprezentowane dość... pomysłowo ;) Z równie wielką przyjemnością się to ogląda, nawet tak laickim okiem jak moje, a co dopiero, gdy ktoś się zna i co nieco słyszał o większości tych sprzętów albo niektóre posiadał. Niejeden dojrzy na pewno swojego pierwszego "japońca" i całkiem sporo tych od zawsze wymarzonych. Wielu pewnie poczułoby się tu jak... w domu ;)

W celu prezentacji posłużę się swoimi zdjęciami z telefonu i nieswoimi z cyfrówki (stąd widoczne gdzieniegdzie drżenie rąk od emocji ;) ). Usiłowałam jeszcze dokonać ujęć analogową małpką, ale jak to małpa - zerwała perforację filmu już na początku i zdjęcia naświetliły się wszystkie na jednym kadrze...